Pardon

Drodzy Pardnonowicze,

Nasza przygoda, która trwała z przerwami mniej więcej ponad trzy lata dobiegła końca. Początkowo pisałem tutaj jako niezalogowany user pod nickiem Neosofista. Następnie prowadziłem swój blog neosofista.pardon.pl - do czasu, aż spór personalny na linii ja vs p. Kamil Lodziński nie zaowocował skasowaniem tegoż bloga. Mniejsza już z tym o co poszło, w każdym razie utytułowałem odpowiednio pana Lodzińskiego wtedy, dodając, iż skłonny byłbym dlań zaryzykować nawet swój heterosexualizm - nie ukrywam, że uczyniłem to w dość obrazowy i właściwy dla siebie, bizantyjski sposób, czego efektem były jego pogróżki pod mym adresem, że zgłosi Wydziałowi Prawa i Administracji UW rzekome nadużycia, jakich się dopuściłem spod ich IP - pisząc z komputera Wydziału owe "wyznania miłości analnej" pod jego adresem. Wówczas wyśmiałem pana Lodzińskiego w korespondencji a także zamieściłem ją na swym blogu, prosząc, aby tak uczynił, jak zapowiedział. Niestety, nie uczynił tak. Zamiast tego wtedy właśnie mój nick Neosofista na pardon został zablokowany/skasowany.

Następnie odwiedzałem ten przybytek pisząc jako niezalogowany: Były Neosofista, Neo Sofista, eXneosofista, eXn - itp. Potem w ogóle zawiesiłem na dość długo swoje pisanie tu, także, jako niezalogowany. W ogóle przestałem pisać blog. Po przerwie powróciłem jednak jako bezPARDONuPL i do dziś dnia nim byłem. Kładąc się spać 21 grudnia z mym blogiem było wszystko w porządku. Notki zawierały całą treść, jaką onegdaj nań zamieściłem. 22 grudnia ze zdziwieniem odkryłem, że ostatnie dwie notki zostały przycięte. Wertując poprzednie wpisy odkryłem, że pardon poucinał co poniektóre me wypowiedzi - te dłuższe i rzekłbym, "ciekawsze". Wyraz memu oburzeniu dałem tym wpisem:http://bezpardonupl.pardon.pl/dyskusja/309019... oraz komentarzami doń, zawierającymi linki do "skróconych" wpisów - niekiedy nawet sprzed lat.

Wiem, że skrócenie ich nastąpiło w nocy z 21 grudnia na 22 grudnia, albowiem choć są to stare wpisy, częstokroć do nich linkowałem w dyskusjach, powołując się na to, że o czymś, czego dotyczy aktualna dyskusja, już pisałem onegdaj. Każdy kto zna mnie na tym portalu - z tego co piszę, doskonale wie o tym, że tak było. Zresztą, stałem się z tego powodu obiektem drwin i przedmiotem (tak, przedmiotem, nie podmiotem) imputacji o rzekomym narcyźmie et cetera. Pisano pod mym adresem różne rzeczy. Jedyne do czego wypada mi się odnieść to pytanie, które przez część z tych wpisów przebijało: "a kim ty k... jesteś?", co zawsze kwitowałem: "nazywam się Radosław Herka, a Pan/i?". User piratte poświęcał nawet więcej uwagi tej kwestii usiłując mi "wytłumaczyć" "niepoważność" mego zachowania. Wyśmiewał, że "całkiem serio" piszę coś o kimś i do kogoś, np. jakiejś osoby publicznej, dając temu komuś rady i oceniając jego działanie. Że piszę to pod nazwiskiem i że się ośmieszam tym samym. Sam, na własne życzenie staję się przedmiotem drwin. Bo kim ja przeciez jestem? No własnie, kim? Otóż, skoro się z Wami żegnam, odniosę się do tej kwestii:

Panie i Panowie, traktujmy sami siebie poważnie. Wasze pytania "a kim ty jesteś" itp. oraz ich "ciąg dalszy", więcej niźli o mnie, naprawdę, mówią i mówiły o Was. Świadczą przede wszystkim o Waszym stosunku do Was samych. Wy siebie nie traktujecie poważnie. Nie piszecie pod nazwiskiem. Osoby publiczne uważacie, zresztą może słusznie, za kogoś lepszego od Was - kogoś z kim nie możecie się równać. Komu nie możecie dawać rad tym samym. Dla mnie? To są ludzie tacy sami, ani o jote lepsi ode mnie, których częstokroć nie poważam i którym ośmielam się przez to dawać rady - albowiem to ja jestem obywatelem, przed którym oni odpowiadają. Jestem wyborcą. Wy tego nie rozumiecie. Macie jakieś kompleksy. W rzeczy samej, poprzez to jesteście stadem baranów, które Wasi Wybrańcy traktują tak a nie inaczej - i może słusznie.

Dlatego też tak obraża Was ktoś, kto w sumie nie będąc nikim szczególnym, ma tę śmiałość pisać co myśli i uważa i firmować to swym nazwiskiem - coś dla Was niepojętego. Co burzy Wasz spokój. Skłania Was do wrogiej wobec tego kogoś reakcji. Otóż zapamiętajcie sobie: to są Wasze kompleksy, nie mój. Którego Wy płacicie cenę: będąc dla tych "kimś-ów" z kim mnie zestawiacie, "nikim" a kogo niesłusznie we mnie widzicie. Skoro mnie pytacie, kim ja jestem a ja Wam udzielam odpowiedzi, udzielcie jej też mnie: kim Wy jesteście?! Jeśli Wy sami nie zaczniecie traktować siebie poważnie, to uwierzcie, nikt inny też tego nie zrobi. Jeśli nie macie nawet czelności podpisac się pod swoim zdaniem, (tak! w jakimś internecie), nie liczcie, że na żywo będziecie mieć śmiałość i że ktoś lepiej Was potraktuje. Owszem, mnie z tego powodu wyśmiewacie, że ja "jestem śmieszny". Podpisuję się z imienia i nazwiska - biorąc przez to odpowiedzialność za swe słowa. I dobrze - mnie to nie rusza, o czym chyba już dobrze wiecie? Ja zaś dobrze wiem, że w życiu ludzie kierują się stereotypami. Mnie to naprawdę nie przeszkadza. Umiem to wykorzystać. Zaręczam Wam, że każdy, kto real life nie potraktował mnie poważnie, bardzo tego potem żałował. Ale mniejsza o tym...

22 grudnia po skróceniu owych mych wpisów, wystosowałem list do Redakcji pardonu domagając się przywrócenia poprzedniej, pełnej wersji owych skróconych wpisów, albo skasowania mego bloga. Kopię owego listu i zpaoweidzi zamieściłem też w komentażu do wyżej linkowanej notki. Oto on:http://www.pardon.pl/komentarz/5/3090191/3090... Nie zostałem niestety potraktowany poważnie. Dziś w odpowiedzi na tamten mój list odebrałem list tej treści:

"Redakcja nie ma technicznej możliwości ani edytowania, ani przywracania, ani jakiegokolwiek innego ingerowania w niczyje wpisy. Jeśli zniknął Panu jakiś fragment, musiał to zrobić Pan sam. Albo ktoś, kto się bawił Pana komputerem. My możemy jedynie usuwać wpisy w całości. Co też czynimy
raczej rzadko.

Pozdrawiamy,
Pardon"

Pan (Pani?) Pardon ma mnie też za idiotę... Pan(i) Pardon skasował(a) "końcówki" (czasem większe jak połowa tekstu) wpisów na mym blogu - z dnia na dzień, i twierdzi, że pewno ja sam coś spiep...łem i sam musze naprawić - wypierajac się za to winy i nie chcąc ponieść odpowiedzialności. Czy to dlatego nikt z Redakcji nie miał nawet czelności podpisać się pod czymś takim? Hebert pisał o Panu Cogito, mnie przypadł w udziale Pan Pardon - tak, rżyjcie z tego, że się równam w tej chwili z Herbertem (choć ja raczej równam Pana Pardon, z Panem Cogito). Czy równam?! To za wiele powiedziane. Zestawiając Pana Pardon z Panem Cogito, wychodzi mi przeciwieństwo Pana Cogito. Antyteza. Pan Cogito, alter ego Herberta, ma wiele jego cech - rzeczywistych, lub tylko tych, które on sam w sobie widział. Pan Pardon to Wy, Moi Drodzy Pardonowicze. Moje zacne przeciwieństwo. Jesteście kimś! A ja? No właśnie... kim ja k...a jestem?! ;)

Reasumując, słowo się rzekło (czy też, "napisało") - traktując siebie poważnie, kasuję swój blog i proszę Pana Pardon o uszanowanie tej mej decyzji i akceptację ze strony Redakcji (bo sam z siebie oczywiscie Pardonowicz skasować się nie może - musi prosić o permisję Pana Pardon - zupełnie jak krowa na polu swego właściciela). Tuszę, że nie będzie mi czynić w tym przeszkody i mój profil zostanie skasowany? A także, że wpis ten, pożegnalny, się ostanie? Bez żadnej ingerencji - a chociażby przycięcia jego końcówki. Żegnam Was i Pardon, na zawsze. I pisze to na serio - kasuję pardon z zakładek ulobione, aby mnie nawet nie kusiło wchodzić tu w przyszłości. Sytuacja w której jestem obiektem drwin mi nie przeszkadza i nigdy nie przeszkadzała - o czym, gdyby tacy tu byli, - mogliby zaswiadczyć ludzie których real life poznałem, np. na studiach. Natomiast sytuacja, w której ktoś cenzuruje me wypowiedzi (vide Onet i powód, dla którego przestałem pisać na ichniejszym forum) lub robi coś takiego jak ich kasowanie z mego bloga (vide pardon) i to po latach! W dodatku wypierajac się tego (zamiast przyznać, że ich informatyk, nie pierwszy raz zresztą coś zje...ał), jest dla mnie nie do przyjęcia. Czy przestanę blogować? Pewnie nie... Ostatecznie mam jeszcze niewykorzystywany dotychczas blog na salonie:http://neosofista.salon24.pl/ Może właśnie teraz zacznę go wykorzystywać?

Żegnam i życzę wszystkim wesołych Świąt! Długo można składać życzenia i bardzo wymyślne je układać. Nic jednak nie zastąpi trivium: zdrowia, szczęścia i pomyślności. Zdrowia, bo choć gdy jest, nikt o nim nie myśli, jednak kiedy go zabraknie okazauje się prędko, że bezeń nic człowiek nie znaczy. Szczęscia, bo choć bez pracy nie ma kołaczy, także mnie życie nauczyło, że bez odrobiny szczęścia, choćbyś charował po pachy, dorobisz się co najwyżej garba i usr...nej śmierci. Pomyślności - bo gdy wszystko układa się po naszej myśli, można jedynie życzyć sobie rozwagi, aby baczyć, czego sobie człowiek życzy. Życzenia bowiem czasem się spełniają - szczególnie te najmniej przemyślane. Tego Wam i sobie życze z okazji Świąt Bożegonarodzenia oraz Nowego Roku Anno Domini 2011. Oby nie był gorszy a o wiele lepszy od minionych.

Radosław Herka

PS

Ceterum censeo pola lupa est!

Wchodzę dziś na Pardon. Sprawdzam, czy ktoś coś na mym blogu napisał i... coś mnie bije po oczach. Otatni wpis jest za krótki! Jakby ktoś go obciął:http://bezpardonupl.pardon.pl/dyskusja/308463... Wystarczy porównać z źródłem:http://en.wikipedia.org/wiki/Talk:Holda - tu zamieściłem tę notkę zanim wylądowała na blogu. I kiedy ją zamieściłem na blogu, to była CAŁA. Patrzę, czy coś się stało z innymi mymi notkami i poprzednia:http://bezpardonupl.pardon.pl/dyskusja/308299... też została obcięta. Opowiadanie pułkownika Dymka nie kończyło się na "A jak to naprawdę był" vide źródło:http://www.rudnik2000.republika.pl/opow7.htm - nie wpominajac już o moim komentarzu do tego opowiadania jaki zmaieściłem poniżej!

Wcześniejszych wpisów już nawet nie sprawdzam, ale co jest do k...y nędzy?! Kto się tam brzydko bawi w pardonie i "porządkuje" moje wpisy?! :( Domagam się przywrócenia poprzedniej, pełnej wersji!

Radosław Herka

EDIT

Nie no k...wa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

To jest też z wcześniejszymi notkami. Np. ten też mi obcięło!!!!!!!!!!!!!!!

http://bezpardonupl.pardon.pl/dyskusja/303724... - tę też obcieło!

Jak tak ma być i to wróci, co było, to yebię ten Pyrdek. Nie będę pisał tam gdzie po jakimś czasie wszystko co napisałem może być posiekane.

And I mean that! Mam w d... coś takiego. Jeśli nie wróci to, co ktoś z Pyrka "mi obciął", żegnam Was, uderów Pyrdka i jego Redakcję.

rmh

Hello. My last name is "Herka" and I have been looking for the meaning of that name for a long time. I have found two of my possibility ancestors: Paweł Herka z Kurzelowa [[1]] (latin Paulus Hercius Cureloviensis) and Stanisław Kazimierz Herka (known also as simply Hercius) [[2]]. Both of them were XVII century's professors of Jagiellonian University in Krakow [[3]], Poland. Paul Herka (Paweł Herka) was even chancellor of that university (AD 1648)[[4]]. The city (well, it use to be city in the past, at now it is a village) of Kurzelów [[5]] is in "Województwo Świętokrzyskie" [[6]] - a district in Poland, - where me and my family lives and come from (but we do not live in Kurzelów).

The "Herka" name is very rare and unusual in Polish laguage (in others too). Therefore I was curious where do we come from? At special, because my family in known history of my family members were simply peasants. At last since XIX century till of a half of XX century. And I have found those two men, who were university professors in XVII century. They have must been noblemen (in that time, in Poland, they couldn't been peasants nor even burgess to study). It is nothing special, that my family has lost a status of nobility. Since the end of XVIII century Poland was gone of the map and the part of Poland known as Świętokrzyska's soil, become a part of Russian Empire (there were three empires: Austria, Prussia and Russia which divided and included Poland into theirs states). The Russian Car took the nobility back from noblemen who were not enough rich or who were not his followers - that tells how and why we've lost nobility. But how my family become noblemen?

This is mystery, becaouse the register of Polish noblemen has no such a record as a "Herka family". First what have I found, was a sign of my name in Huns language [[7]]. "Herka" (Hereka, Kreka, Erekan) means more less a "beautiful" or a "pure queen". A first wife of Attila wore that name [[8]] - the mother of Ernak, Ellak and Dengizek. Very odd, isn't it? But might be true, because Polish soil was a part of Hunnic Empire [[9]] in that time and it was only a few century's before Poland become a Christian State in AD 966 [[10]]. The Prince Mieszko I was a first Christian ruler, but wasn't a first Polish ruler at all. We know at least three other legendary (they couldn't write so they didn't wrote any chronicle) Piasts (dynasty of Piast's) rulers before Mieszko (he was a member of Piast's dynasty), which mean, Poland is about a century older, than that. And the borders of Poland in those times (Mieszko's time) were similar to present [[11]] Polish borders - at least the western and southern borders were similar, or even bigger westerns and southerns territory belonged to Poland that time. I point that, because the grave of Attila and his former capital city was on current Hungarian soil.

Looking for more info I have found two tracks of Herka name in Czech in XIV century. First is here:

"Aus den Zuweisungen in den Dörfern Mlinetz bei Klattau, Libějitz bei Retolitz, Wojtieschitz bei Přestitz und Metzling bei Bischofteinitz erkennt sich die Ausbreitung ihres Besitzes, wenn er auch weit zerstreut und namentlich in Solislau zersplittert war. So erscheinen am 10. Juni 1416 neben dem Pfarrer Prkosch von Mogolzen noch die Witwe Herka und deren Söhne Johann Polak II., Budiwoj, Johann und Wenzel, auch noch am 7. Feber 1427 die Mutter Herka, Johann Polak und Johann von Solislau als Patronatsinhaber in Solislau. In Privaturkunden (so 1409 mit einer Stiftung für die Mieser Minoriten) und im öffentlichen Leben traten die Solislauer Ritter öfter hervor. Johann Polak gehörte 1420 zur katholischen Adelspartei Westböhmens. Das Kloster Kladrau verpfändete ihm 1438 Zinse. Johann Polak d.J., 1448 - 1466 öfter genannt, war noch 1465 Patron in Solislau. Bald darauf verschwand das Geschlecht." http://de.wikipedia.org/wiki/Sulislav

Which means probably, my family came from Czech. At least, that someone with my last name was a nobleman and was the owner of Sulislav village in those times. The widow Herka and her sons were the owners of Sulislav. And one of the widow Herka son's was a knight Johann Polak. The knight nickname "Polak" means Polish. Interesting, isn't it?

The second track of my name in Czech was a village Prusnowice. I have found that in XIV century Prusnowice was a property of von Prusnovitz family. One of the family member was a "Herka z Prusinovic (um 13251358), Schwester von Jetřich z Prusinovic und Mladota z Prusinovic" [[12]]. Isn't it odd that someone gave a name to a girl like "Herka" - the old Huns language name means "pure queen"? For me it is odd. At least it would be odd, if the only meaning of that word was "pure queen".

And here we come to the point of topic name I wrote. I have found also something like that:

"Auf dieser Opferstätte wurde die germanische Göttin Herka verehrt, womit man daher auch eine Verbindung zum Ortsnamen Herkersdorf (Herka) sieht. Auf einem Höhenzug gegenüber dem Druidenstein steht der Ottoturm." http://de.wikipedia.org/wiki/Herkersdorf

The text means, that the German mythology goddess name's Herka gave her name to a village ("dorf" means "village" in a German language) Herkersdorf. It was something new and even more odd. I attempted to find something about Herka goddess and her worship, but I couldn't. The only things I could find were about Herkersdorf and the Celtic druidstone in there. So I follow that track and that's how did I found out about Otto Rahn [[13]]. His book "Lucifer's court" (German "Luzifers Hofgesind", Polish "Dworzanie Lucyfera"), which I have got in ebooks version (Spanish and German), has a note about Herka goddess. Rahn wrote "Herka, auch Hel oder Holda" which means, "Herka, from Hell or Holda". That means it is the same goddess. Holda was only more popular name of that goddess and that is how did I found that site http://en.wikipedia.org/wiki/Holda . So...

First of all I suggest to add a short note about Otto Rahn and his theories (I didn't read the hole book - my German and Spanish are very pity, but more less you can imagine what does he think, by reading the note on Wikipedia about him) and secondary...

I would by kindly grateful for any information about Herka/Holda name in German - does anybody here, who wrote the note about Holda, knows anything? I am curious about the worship of Holda and her priests (male priests/warlocks). You wrote that Holda was a "matron of witches". Herkersdorf was a place of his worship. You see, in Poland Świetokrzyskie Mounts are the old place of witches worship. We have a mount names Łysica, which was a place of sabbaths even in historical tim

Jak zapewne pamiętacie, niedawno a propos wizyty Donka w Turcji pisałem o polsko-tureckich ralcjach oraz stategicznym partnerstwie (wspólne interesy geopolityczne). Tekst ten znajdziecie tu:http://bezpardonupl.pardon.pl/dyskusja/306696... Tymczasem dzięki uprzejmości "Wyszukiwarki" (to osoba, płci jak najbardziej pieknej), która znalazła pewne arcyciekawe opowiadanie, chciałem Wam zaprezentować, jaki jest a przynajmniej był stosunek Turków, do Polaków.

Autor: ppłk. Wojska Polskiego, Kaziemierz Dymek
Tytuł: "Potęga Lachistanu (opowiadanie)"

Okres poprzedzający wstąpienie Polski do NATO to czas intensywnych konsultacji, spotkań i wyjazdów przedstawicieli armii do centrali sojuszu w Brukseli, udział żołnierzy i oddziałów w szeregu ćwiczeniach typu Cooperative, uczestnictwo ludzi nauki w sympozjach i seminariach tematycznych. Dane mi było, jako przedstawicielowi instytucji centralnej MON, uczestniczyć w wielu tego typu imprezach.

Najbardziej utkwił mi w pamięci wyjazd do Centrum Marschalla - instytucji amerykańskiej - znajdującego się w Garmisch-Partenkirschen w RFN. Odbywało się tam sympozjum zorganizowane w ramach programu: Społeczeństwo Informacyjne Świata. Doświadczenia wojny bałkańskiej i lokalnych wojen w Azji wskazywały na pilną potrzebę opracowania takich metod i technik wzajemnej wymiany informacji między narodami, nacjami, wyznaniami, aby maksymalnie zmniejszyć ryzyko powstawania konfliktów i równocześnie zwiększyć stopień wzajemnego zrozumienia i poznania.

Trudne to zagadnienie. Podczas obrad dało się wyraźnie odczuć, że do niedawna istniał podział polityczny świata, że ZSRR rozpadł się na kilkanaście nowych państw, że nie tak dawno istniał Układ Warszawski. To wszystko kładło się długim cieniem na obradach. W całej tej atmosferze często powracał temat aspiracji do NATO nowych krajów, w tym przede wszystkim Polski.

W obradach uczestniczyli przedstawiciele 27 krajów. Z Europy reprezentowane były prawie wszystkie, przyjechali również przedstawiciele USA i kilku krajów azjatyckich. Jako najstarszy stopniem szefowałem delegacji polskiej. Z tej zapewne racji spotkał mnie zaszczyt, który głęboko utkwił mi w pamięci.

Trzeciego dnia obrad zorganizowana została oficjalna kolacja. Taka kolacja ma specjalną oprawę, miejsca przy stole są z góry określone, obowiązuje określony strój. Na kilka godzin przed rautem organizatorzy poinformowali mnie, że będę zasiadał przy stole głównym wraz z ambasadorem Stanów Zjednoczonych, oraz przedstawicielami Rosji, Ukrainy i Wielkiej Brytanii. W ten właśnie sposób Polska została wyróżniona spośród krajów starających się o wejście do NATO.

Nie potrzebuję chyba mówić, że dołożyłem starań, aby mundur nie miał najmniejszej zmarszczki, a buty przypominały lusterka. Zgodnie z sugestią na pięć minut przed oficjalnym rozpoczęciem zjawiłem się w foyer restauracji hotelu Dorint.

Goście zostali przedstawieni oficjalnie, przy stole po mojej lewej stronie zasiadł ambasador USA, po prawej przedstawiciel Ukrainy. Przedstawiciele Wielkiej Brytanii i Rosji siedzieli po lewej stronie ambasadora. Przyznam, że miałem świadomość, w jakim towarzystwie i w jakim miejscu usadzono mnie przy podwyższonym stole. W towarzystwie przedstawicieli największych potęg militarnych współczesnego świata.

Ambasador powitał przedstawiciela Polski, kraju, który zapewne niedługo dołączy do rodziny Sojuszu Północnoatlantyckiego. Podziękowałem za te kurtuazyjne słowa. Przyszłość pokazała jak blisko prawdy był ambasador. Nie będę ukrywał, radość i duma rozpierały mi serce. Podczas tej kolacji praktycznie nic nie zjadłem.

Oficjalna część tego typu imprez nie trwa długo. Ambasador wstał, powstali wszyscy i spotkanie potoczyło się dalej w swobodnym tonie. Przy rozstawionych na sali bankietowej stolikach rozpoczęły się luźne rozmowy. Nie ochłonąłem jeszcze po pierwszej części tego spotkania, kiedy podszedł do mnie Belg i zaproponował toast: Vive la Pologne!. Vive la Belgue! - odpowiedziałem.

- Pamiętamy w Belgii waszych pancerniaków, pamiętamy generała Maczka. W miastach, które wyzwalał, ulice i szkoły noszą jego imię.
Pamiętają, po tylu latach pamiętają. Zrobiło się bardzo sympatycznie. Wspomniał Belg, że - w rocznice wyzwolenia - miejscowości dekorowane są też i flagami polskimi.
- Czekamy na was w Brukseli, w Kwaterze Głównej NATO - zakończył rozmowę.
Było to drugie niezwykle przyjemne doznanie tego wieczora. Nie koniec jednak na tym.
- Jestem Mustafa, nazwisko rodowe El Hatim - śniady oficer sympatycznie się uśmiecha. - Chciałbym zamienić kilka zdań z oficerem armii polskiej. Po oznakach na mundurze rozpoznałem oficera tureckiego.
- Z przyjemnością, nasza wspólna historia jest bardzo bogata i długa. Przed wiekami Rzeczpospolita graniczyła z Imperium Otomańskim. Bywały wspaniałe okresy współpracy.
- Tak, ma pan rację, sądzę, że nadchodzą czasy, że ta współpraca i kontakty na nowo będą szerokie i owocne.
Turek zaznaczył, że jest potomkiem wezyrów, którzy przez całe pokolenia służyli na dworze sułtana jako jego najbliżsi urzędnicy i doradcy. Okazał się pasjonatem historii stosunków polsko-tureckich.
Ppłk Kazimierz Dymek i oficer turecki Mustafa El Hatim

- Chyba najbardziej pamiętacie klęskę, którą zadał wam nasz król Sobieski pod Wiedniem - zagadnąłem.
- O było ich więcej, ale i wy nieraz ustępowaliście pola - odparował z uśmiechem.
- W naszej literaturze narodowej mamy monumentalną powieść - Trylogię, która opisuje dość szczególny okres w stosunkach między naszymi krajami. - Znane jest i u nas to dzieło. Autor jednak, wydaje mi się, przemilczał dość istotny wątek. Czy pan wie, jaki był jeden z ważnych powodów naszych najazdów na Lechistan? Otóż nie tylko zdobycze terytorialne i rozszerzenie wpływów brano pod uwagę. Jednym z głównych było zdobycie jasyru, przede wszystkim kobiet do haremów. Ambicją każdego paszy było posiadać w swoim haremie przynajmniej jedną Laszkę. Piękne macie kobiety, jasnookie, szerokie w biodrach. Jedną Laszkę wymieniano niejednokrotnie za kilka koni. -
Zdziwiła mnie taka wypowiedź: albo źle zrozumiałem, albo ten Turek gada coś nie tak. Kobietę porównywać do konia? Widząc widocznie grymas na mojej twarzy zareagował spokojnie:
- Proszę zrozumieć, mówimy o innych czasach. Wtedy powszechnie kupowano kobiety w Turcji, a konie miały szczególną wartość. Był taki rytuał, że król Polski otrzymywał w darze od sułtana najpiękniejsze rumaki. To dlatego macie dziś wspaniałe hodowle koni arabskich. Faktem jest, że tylko wy Polacy potrafiliście docenić i utrzymać tę rasę koni nie zmienioną. Dziś my kupujemy od was konie, które w prostej linii są potomkami sułtańskich ogierów. Swego rodzaju ewenementem jest również to, że nigdy Polacy nie byli prostymi żołnierzami w szeregach doborowych jednostek piechoty sułtańskiej, mianowicie w janczarach. Urodzeni z Laszek służyli tam, ale jako dowódcy różnych szczebli, ponieważ byli pół krwi Turkami. Okrutne to były czasy, podbite kraje, takie jak dzisiejsza Bułgaria, Mołdawia, Rumunia, płaciły straszliwy haracz - każda rodzina co pięć lat oddawała chłopca przeznaczonego do janczarów. Z czasem jednak oddziały te, a zwłaszcza ich dowódcy, odgrywali coraz większą rolę, aż doszło do przewrotu i obalenia tronu
- To może sarmacka krew dała tu znać o sobie?
- Niewykluczone - skitował Turek.
Powróciłem do dyskusji o wojnach.
- Czy to prawda, że wezyr Kara Mustafa po klęsce wiedeńskiej otrzymał od sułtana jedwabny sznur?
- Tak, prawda, ale to nie koniec historii, historii, która dla was Polaków jest szczególnie interesująca. Otóż czując nadchodzący kres życia, stary sułtan wezwał najważniejszych swoich dostojników i przekazał im ostatnią wolę i przestrogi. Jedna z nich brzmiała:
- Niech na wieki będą przeklęci ci, co zapomną o potędze Lechistanu.
Zabrzmiało to mocno. Zapewne klęska wiedeńska mocno wryła się w psychikę władcy imperium.
- A jak to naprawdę był